“Kan ik de kabels doorknippen ?” fluisterde ik naar Bo.

“….uhuh, okee. Nee, we zijn nu hier op kantoor en kunnen we die router dan meenemen ?” vervolgde Bo zijn telefoongesprek. Die router was een mooie Cisco router die in het inmiddels ongebruikte pand van VuurWerk Internet stond. En wij waren via de office manager ingehuurd om de techniek weg te halen.

Techniek die uit zou moeten staan.

“Dus die router doet niets meer ?”
“Dat is allemaal afgehandeld ?”

Bo hing op.

“Ja, knip maar door” riep hij. “Het systeembeheer heeft die router vorige week al uit gebruik genomen”
Ik knipte de kabels dicht bij de grond af en we namen de router mee. Later bleken er nog belangrijke verbindingen over te lopen.

Jaren later. Inmiddels is het 2006.

“Dus jullie willen het pand wel huren ?”

We knikten beiden ja.

We staan op de derde verdieping van het oude bankgebouw aan de Gedempte Oude Gracht in Haarlem. Het pand waar we ons succes met VuurWerk Internet hadden beleefd.

Het is ergens in 2006. We zaten voorheen in het er onder gelegen winkelpand, en nog niet heel lang daarvoor in een kleine kantoorruimte bij mijn compagnon thuis.

Kijkend naar een tros witte kabels die waren afgeknipt op het punt waar ze uit de vloer kwamen zei ik tegen Bo: “Het gaat wel een klus worden om het netwerk te herstellen.”

Mooie timelapse van Tokio

Het was een miezerige voorjaarsdag in 1998. De zon scheen onder laaghangende bewolking door. Een anonieme graafmachinemachinist heeft net zijn sjag opgerookt en begint aan een klusje langs het spoor in de buurt van Amsterdam Sloterdijk.

Een spoorwegovergang van de Nederlandse Spoorwegen moet vernieuwd worden. Vooraf had de opzichter de bodemkaarten bekeken, en er lagen wat kabels in een betonnen goot waar omheen gegraven moest worden.

De regen tikt in kleine druppels tegen de kabine van de Komatsu graafmachine.
Het klusje zit er bijna op als de grijper iets raakt.   

De krachtige graafmachine heeft geen moeite met de plastic buis die in een betonnen geul langs het spoor ligt. De buitenmantel scheurt open en de kwetsbare inhoud scheurt nog sneller door als de buitenmantel.

In een kantoor van Telfort licht op een monitor het segment tussen Haarlem en Amsterdam rood op. Snel wordt duidelijk dat de glasvezel tussen Amsterdam en Haarlem die normaal maximaal 34Mbit/sec kon vervoeren (zeg maar een derde van een huidige kabelinternet verbinding) nu niets meer kon vervoeren.

Haarlem was een dood spoor. De glasvezelverbinding van wat toen ‘de backbone’ werd genoemd hield daar op. Enkele jaren later zou de Nederlandse bodem pas vol liggen met glasvezels en was het veel eenvoudiger om lussen te maken die beter tegen dit soort incidenten kunnen.

Ergens op het station van Haarlem stond een kast waar de verbinding heen liep. Daar bevond zich ook een 4 aderige telefoonlijnaansluiting voor een huurlijn naar ons kantoor in de binnenstad van Haarlem, alwaar een zelfde aansluiting was gemaakt. Zo’n aansluiting tussen twee punten heet een huurlijn.

De PTT (nu KPN) leverde deze verbindingen vaak voor bedrijfsnetwerken, maar de echte dataverbindingen kosten honderden, vaak duizenden euro’s per maand. Wij hadden de audio-variant genomen die een stuk goedkoper was en er zelf modems op gezet. Doordat het binnen dezelfde telefooncentrale was werd het koper van de beide telefoonlijnen gewoon aan elkaar gemaakt. En dat detail gebruikten we in ons voordeel. Via een voorloper van dezelfde techniek die tegenwoordig voor ADSL wordt gebruikt konden we zo binnen de stad voor heel weinig kosten een punt-naar-punt verbinding maken van 2Mbit per seconde (en dat is ongeveer de snelheid van mobiel internet tegenwoordig).

We hadden soortgelijke verbindingen naar onze huizen en naar onder andere Haarlem 105 lopen.

Via onze servers boden we op dat moment toegang tot 2000+ websites.

Telfort stuurde een gespecialiseerd team om de glasvezel te repareren, er was in Nederland slechts één bedrijf die die klus kon klaren op dat moment. Een klusje wat nog eens enkele uren ging duren. Om toch toegang te bieden had onze netwerkleverancier (nlnet) een apparaat in Haarlem geplaatst wat via ISDN-30 (dat was ook 2Mbit) een verbinding kon maken buiten de glasvezel om. Maar wij waren niet de enige klant om de glasvezellijn in Haarlem. Het resultaat was een tergend trage verbinding.

Geld voor een tweede verbinding was er wel, maar we vonden het geen duizenden euro’s per maand waard om ook een verbinding via Unisource/KPN af te nemen. Bovendien hadden een hekel aan KPN na de ellende met het telefoonboek (nog vers in het geheugen).

Al onze sites waren al enkele uren niet bereikbaar, maar met de ISDN-30 lijn begon er nu weer wat verkeer doorheen te komen. En hoewel men in die tijd minder moeilijk deed over een dagje geen website stond al die tijd de telefoon roodgloeiend.

En de graafmachinemachinist ? Het zou nog enkele jaren duren voordat die in aanraking kwam met het fenomeen internet.

Het kantoor aan de Nijverheidsweg is zo’n 4×5 meter groot. Het behang aan de muren laat hier en daar los.

Naast onze kamer zit een vergaderruimte met een tafel uit de jaren 70. Groen. Bruin. Stoffig.

Ons kantoor bestaat uit twee kamers in het Haarlemse magazijn van een Japanse fabrikant van industriele mixers waarvan het Nederlandse kantoor in het WTC in Amsterdam zit. Er gebeurt doorgaans weinig, buiten die ene keer dat een van hun werknemers de takel had gebruikt om zichzelf op te hangen.

Naast ons zit in een andere kamer een groothandel in computeronderdelen, onderdeel van Bo’s voormalige bedrijf. Daar werkte een knul met een rode snor die we Igor noemden, naar de hunchback van de Notre Dame. Die naam bleef zo kleven dat niemand zijn echte naam eigenlijk meer wist.

In de hoek staat een duur apparaat, een CD writer. In die tijd kwamen CD writers voor computers net op de markt en dit apparaat zou dan ook binnenkort overbodig zijn.

In een andere hoek van onze kamer staat een grote metalen 19″ kast, waarvan een kwart wordt ingenomen door een enorm paneel van KPN. Het is onze 64 kilobit huurlijn, vanaf onze lokatie naar het NS station in Haarlem.

Daarvandaan zaten we op ‘de backbone’ van NLNet. Zij maakten gebruik van glasvezels die de NS langs sporen had liggen.

In het rack stond een server. Een grote metalen kast met daarin het moederboard van een doodnormale PC. Het was een 486 genaamd guust. Guust draaide op Linux.

Ons businessplan was om computerhardware zoals SIM modules goedkoop te verkopen. De website moest bezoek trekken, en door banners te plaatsen zouden we dan de hardware aan de man brengen. Maar eigenlijk wilden we gewoon gratis internet hebben.

Maar hoe ga je bezoek trekken ? Zoekmachines als Ilse bestonden al, en het internet werd langzamerhand met steeds meer ideeen gevuld. Het telefoonboek op internet was er nog niet. En KPN was dermate traag met het implementeren van nieuwe dingen dat we ze voorlopig niet in staat achten om zelf het telefoonboek op internet te zetten. Ze verdienden immers genoeg met het telefonisch opvragen van nummers.

Om de juridische kant maakten we ons weinig zorgen eigenlijk. Ik geloof dat we er niet eens veel over overlegd hebben van te voren. Telefoonnummers zijn toch van ons allemaal ?

We hadden een CDFoon CD liggen, en het was niet zo lastig om daar alle telefoonnummers vanaf te halen. Sander had het jaar er voor al eens geprobeerd om met MSQL de hele database op te slaan (geen typefout, MySQL was er toen nog niet). Helaas bleek dat te traag. Het ging immers om meer dan 6 miljoen records.

Op een regenachtige vrijdag besloot ik thuis om eens te zien of ik er wat mee kon doen. Inmiddels had ik een heel lang tekstbestand met daarin alle telefoonnummers van Nederland gesorteerd op plaats en achternaam.

Vaak zijn simpele ideetjes het beste. Ik besloot om een lijst te maken per plaats, met de offset (zeg maar het aantal bytes vanaf het begin) waar de plaats begon in het grote bestand. Vervolgens maakte ik per plaats een lijst met de positie waar de eerste letter van de achternaam begon.

Dus als je zocht naar Jansen in Amsterdam, dan zocht ik op Amsterdam en de beginpositie van de letter J. Het aantal namen wat ik dan moest doorzoeken viel mee.

Het zoekprogramma had ik in de programmeertaal C gemaakt en werkte bloed en bloed snel. Op een 486 kon het 4 zoekopdrachten per seconde aan.

Daarvandaan gingen dingen in een stroomversnelling. We hadden nog niet eens een domeinnaam. Wel een ip adres. Bo schreef een postje in de nieuwsgroepen met het verzoek om ons telefoonboek, genaamd webtel te testen.

Nog diezelfde avond heeft Francisco van Jole het bestaan van Webtel op zijn weblog ‘The Daily Planet’ geplaatst.

Januari 1996. Of we er nu klaar voor waren of niet: Webtel was gelanceerd.

Deelstoel is a website where civil servants in the Netherlands can share their workspaces with other civil servants. I was approached by Kim Spinder and Marloes Pomp in April 2011.

Their question: Can you build a website which allows us to place locations and sharable workspaces on the internet, and allow participating civil servants to book those ? And oh yeah, we need it fast!

Two days later the site was more or less working. I picked Ruby on Rails as a framework for development.

In the weeks that followed the site was further refined. More and more organizations (often city councils) started sharing workspace and more civil servants started using the site.

And now this idea and its implementation have won Harvard’s M-Prize Management 2.0 challenge! I’m proud and I look forward to seeing if we can launch a US version of Deelstoel (Share chair) soon.

Het is mei. Zo’n zonnige ochtend waarbij het nog wel fris is buiten. Geluiden vullen de stad, vuilniswagens die al het afval van de winkels weghalen.

Beneden gaat de bel. Een van de werknemers doet open en begeleid twee mensen naar de vergaderruimte.
Het is een jong stel, hij een jaar of 25 en zij 22.

Hoe zijn naam luidde was ik midden in het gesprek al kwijt. Maar haar naam was Patricia, althans dat stond er in cursieve letters die onderaan een kettinkje om haar nek bungelden.

Bo en ik zaten al in de vergaderzaal met een fles sinas en wat plastic bekertjes voor ons. Ze kwamen praten over hun internetidee.

In die tijd kon je met een idee naar een reclameburo gaan, een wereldprijs neerleggen of je kon naar een provider als ons gaan. Webdesigners hadden de techniek nog niet in huis om iets interactiefs te maken, of ze werkten bij die reclameburo’s. Welkom in 1997.

“Goed.” zegt Bo. “Waar kan ik jullie mee helpen ?”

De jongen stak van wal. “We willen een site beginnen waarbij wij ehm.. het zeg maar doen voor de webcam”

Terwijl hij zijn zin nog niet had afgemaakt keek ik haar snel aan, haar ogen ging een beetje van links naar rechts en een schaapachtig lachje verscheen gevolgd door twee snelle instemmende knikjes.

Ai. Dacht ik bijmezelf. Heeft niemand ze verteld dat we helemaal geen pornosites willen als klant ? De paar keer dat we dat hadden geprobeerd hadden we alleen maar gezeur toen de dataverkeerrekening moest worden betaald, soms tot aan bedreigingen aan toe. Het was een branche die we konden missen als kiespijn. De professionals waren een beetje als de maffia, en de amateurs waren prutsers. We hadden al eerder een paar jongens op visite gehad die de rekening graag in ‘een bruine envelop’ wilden ontvangen, ‘want mijn vriendin weet niet dat ik dit doe’. Ook die hadden we de deur gewezen.

Maar ik liet onze gast eerst zijn verhaal afmaken.

“Jullie hebben een Realmedia server en die willen we dan gebruiken om live beelden mee op een website te zetten.” zei hij. Tussendoor nam hij een slok sinas, ging achteruit zitten in zijn stoel, legde zijn armen comfortabel in zijn nek en vervolgde: “Daar willen we dan geld voor vragen, en mensen moeten dag en nacht kunnen kijken. Misschien een berichtje sturen via irc ofzo. Met een paar gulden per minuut zijn we over een over een jaar miljonair heb ik uitgerekend!”

Bo en ik keken elkaar aan en we knikten instemmend naar elkaar. Inderdaad. Met twee gulden (het was nog het guldentijdperk) per minuut ben je in een jaar miljonair. De toekomstige webcam-filmster kon zijn enthousiasme over die gedeelde conclusie nauwelijks onder stoelen of banken steken.

“Mooi plan.” zegt Bo met een lach op zijn gezicht. “Daar kunnen we jullie zeker bij helpen.”
“Maar ik heb nog wel een persoonlijk vraagje.” vervolgde Bo terwijl hij op de punt van zijn stoel ging zitten en zijn hoofd dichterbij onze gesprekspartner bracht.

Een vragende blik maakte zich meester van onze gesprekspartner.

“Kun je me vertellen hoe je dat doet ? Als ik namelijk mijn best doe hou ik het een half uur vol. Maak daar een uur van. Misschien met grote moeite anderhalf uur.”

Ik bespeurde een frons aan de andere kant van de tafel terwijl hij zijn armen uit zijn nek haalde en iets meer rechtop ging zitten.

“Hoe ga je het dan in go-des-naam 24 uur lang volhouden ? En dat zeven dagen per week ?”

Daar – zo moest onze gesprekpartner toegeven – had hij nog helemaal niet over nagedacht.

Twee gulden per minuut werd dan wel wat lastig inderdaad. En losse clipjes worden zo van je website afgestolen, dus dat schiet ook niet op zo concludeerde hij terwijl het laatste slokje sinas achterin zijn keel verdween.

Zijn vriendin keek hem door een te dik aangebrachte laag zwarte mascara boos aan, met een blik die kon doden.  En zo eindigde weer een idee op onze vergadertafel.

Onze gasten verlieten de vergaderruimte en kregen van iemand van de helpdesk nog een rondleiding door de serverruimte op zolder.

We hebben nog lang gelachen. Afschepen kan op vele manieren.

Het was dinsdagmiddag en ik was aan het werk op ons kantoor in de Hofmanweg in Haarlem. We hadden een enorm kantoor met een schitterend uitzicht op de bovenste etage van het Crown gebouw.

Hier waren we aan het bouwen aan ons Prenames systeem en de automatisering die we voor Vuurwerk Internet aan het maken waren.

‘s middags vielen mijn verbindingen naar de VS plots uit. Ik had opeens grote moeite om nieuwssites in de VS te benaderen. Het was 11 september 2001.

Toen ik op een Nederlandse site keek las ik dat een vliegtuig het WTC was binnengevlogen. Mijn eerste gedachte was aan een piloot met een klein vliegtuigje die ziek was geworden, aangezien de eerste berichten niet meteen vermelden om wat voor vliegtuig het ging.

Aangezien ik met dat trage internet toch niet lekker kon werken ben ik maar meteen met collega Hans in de auto gesprongen en naar mijn huis gereden (ik had toendertijd een richtbare sattelietontvanger). We zetten een Amerikaanse nieuwszender op.

De zender stond nog maar net aan of we zagen live op het 127cm plasmascherm het tweede vliegtuig zich in het WTC boren. Tot diep in de nacht was ik aan de buis gekluisterd.